هر وقت صدای بلندگوهای دشمن بلند می شد، بچه ها همگی، با آخرین رمقی که در وجودشان باقی مانده بود، هم صدا می شدند و تکبیر می گفتند.می دانی؟ من یکی تا زنده ام، صداهای در هم پیچیده دعوت به تسلیم بلندگوهای دشمن و تکبیرهایی را که از لب های قاچ، قاچ شده بچه های حنظله بیرون می آمد، فراموش نمی کنم.